Instrukcja dla Autorów

 

Formatowanie i redagowanie
Tekst artykułu powinien być złożony pismem Times New Roman o wielkości 12 punktów z interlinią 1,5. Terminy i wyrażenia obcojęzyczne oraz tytuły artykułów i książek należy pisać kursywą (italic). Nie należy stosować wytłuszczeń (bold). Nie należy stosować podkreśleń. Prosimy o konsekwentne stosowanie skrótów (np., r., w. itp.) w całym artykule. Jeśli artykuł podzielony jest śródtytułami na części, to prosimy rozpocząć od „Wprowadzenia”, a na końcu umieścić „Podsumowanie”. Nie ma potrzeby numerowania śródtytułów.

Literatura
Odwołania do literatury w tekście należy umieszczać w nawiasie jako nazwisko autora z datą publikacji i, po dwukropku, numerem strony np. (Brodowicz 1996: 15) lub w przypadku wielu autorów nazwisko pierwszego i zwrot et al. pismem pochylonym (italic) (Nowacki et al. 1970: 25).
Na końcu artykułu należy wypisać wszystkie publikacje w porządku alfabetycznym w rozdziale Literatura/Bibliografia. Jeśli występuje kilka publikacji tego samego autora, pozycje w spisie literaturypowinny być chronologiczne. Nie należy numerować poszczególnych pozycji bibliograficznych.
– Nazwisko Inicjał imienia, Tytuł książki, Wydawca, Miasto Rok (nie oddzielać miasta od roku wydania przecinkiem).
– Nazwisko Inicjał, Tytuł artykułu, „Tytuł Pisma” Rok wydania, numer, numery stron od–do.
– Nazwisko Inicjał imienia, Tytuł referatu, Nazwa konferencji, organizator, miejsce konferencji, rok.

Przykłady:
Davies N., Europa. Rozprawa historyka z historią, Kraków 1998.
Dynastie Europy, red. A. Mączak, Wrocław 1997.
Geremek B., Więź i poczucie wspólnoty w średniowiecznej Europie, [w:] Dziesięć wieków Europy. Studia z dziejów kontynentu, red. J. Żarnowski, Warszawa 1983.
Golka M., Wielokulturowość w kontekście globalizacji, „Sprawy Narodowościowe” 1999, s. 14–15.
Porębski A., Wielokulturowość Szwajcarii w procesie zmiany, „Krakowskie Studia Międzynarodowe” 2005, nr 4.
Porębski A., Wielokulturowość Szwajcarii w procesie zmiany. Szkic analizy, [w:] Wzory wielokulturowości we współczesnym świecie, red. K. Golemo, T. Paleczny, E. Wiącek, Kraków 2006.

Ilustracje
Rysunki, wykresy i fotografie powinny być dostarczone na dyskietkach, płytach CD lub pocztą elektroniczną w formie zeskanowanej lub jako elektroniczny plik w jednym z formatów: *.bmp, *.tif, lub *.psd.
Ilustracje zaczerpnięte z innych prac i podlegające ochronie prawa autorskiego powinny być opatrzone informacją bibliograficzną w postaci odsyłacza do literatury, umieszczonego w podpisie rysunku (np. Źródło: N. Davies, Europa. Rozprawa historyka z historią, Kraków 1998, s. 123).

Tabele
Tabele należy umieszczać możliwie blisko powołania i numerować kolejno. Tabele tworzy się stosując polecenie: Wstawianie – Tabela. Wskazane jest unikanie skrótów w rubrykach (kolumnach) tabel. Tekst w tabeli powinien być złożony pismem mniejszym niż podstawowy. Ewentualne objaśnienia należy umieścić w linii bezpośrednio pod tabelą, a nie w samej tabeli.

Przypisy
Przypisy dolne należy tworzyć, stosując polecenie: Odwołania / Wstaw przypis dolny. W polu, które pojawi się na dole kolumny, wpisuje się tekst przypisu (pismo wielkości 8–9 pkt.). W przypisach do oznaczania powtórzeń można stosować terminologię łacińską lub polską, czyli: op. cit., ibidem (tamże), idem (tenże), eadem (taż). Bezwzględnie należy jednak zadbać o konsekwentny zapis i nie mieszać zapisu łacińskiego z polskim. Po adresie strony internetowej podaje się w nawiasie datę dostępu. W zapisie dat generalnie używa się cyfr arabskich.